سوالات متداول

خیر. بخش مهمی از تومورها خوش‌خیم‌اند، یعنی کند رشد می‌کنند و به بافت مجاور گسترش نمی‌یابند. تومورهای خوش‌خیم و بدخیم سیری بسیار متفاوت دارند؛ تنها تصویربرداری و در صورت لزوم بررسی بافتی نوع آن را تعیین می‌کند. واژه «تومور» به‌تنهایی به‌معنای «سرطان» نیست.

اکثریت قاطع سردردها ارتباطی با تومور مغزی ندارند؛ سردرد تنشی و میگرن بسیار شایع‌ترند. با این حال، اگر سردردی دارید که به‌تدریج بدتر می‌شود، صبح‌ها بارزتر است، با تهوع-استفراغ یا اختلال بینایی/تعادل همراه است یا برای نخستین بار آن را تجربه می‌کنید، مراجعه به پزشک منطقی است.

خیر. بسته به نوع و محل تومور و وضعیت فرد، گزینه‌هایی مانند پایش، دارو، پرتودرمانی یا پرتو متمرکز ممکن است مطرح شوند. برخی تومورهای کوچک بی‌علامت را می‌توان تنها با ام‌آرآی منظم پایش کرد. تصمیم درباره روش مناسب بر عهده پزشکی است که شما را معاینه می‌کند.

نخستین تشنج، سردرد ناگهانی که شدیدترین سردرد زندگی شماست، ضعف به‌سرعت پیش‌رونده در یک طرف، اختلال گفتار، از دست رفتن ناگهانی بینایی یا گیجی نیازمند ارزیابی اورژانسی‌اند. این علائم می‌توانند نشانه اورژانس‌های دیگری مانند سکته مغزی نیز باشند؛ برای رسیدن به نزدیک‌ترین مرکز درمانی تأخیر نکنید.

خیر. اکثریت قاطع آنوریسم‌ها هرگز نمی‌ترکند و در بیشتر افراد مادام‌العمر خاموش می‌مانند. خطر پارگی با اندازه، محل، سرعت رشد و سابقه خانوادگی آنوریسم تغییر می‌کند و این ارزیابی را پزشک انجام می‌دهد. داشتن آنوریسم به‌خودی‌خود به معنای ترکیدن آن نیست.

اگر سردردی دارید که ظرف ثانیه‌ها آغاز می‌شود و شدیدترین سردرد عمرتان است (احساس اینکه چیزی در سرتان ترکید)، همراه با سفتی گردن، تهوع-استفراغ، دوبینی یا گیجی، فوراً با شماره اورژانس محلی تماس بگیرید و به نزدیک‌ترین اورژانس بروید. این تصویر ممکن است خونریزی از آنوریسم پاره‌شده باشد و اقدام زودهنگام جان‌بخش است.

خیر. برای بسیاری از آنوریسم‌های کوچک و کم‌خطر، مناسب‌ترین رویکرد پیگیری منظم با تصویربرداری است. هنگامی که درمان لازم است، گزینه‌هایی مانند روش بسته از داخل رگ یا جراحی باز وجود دارد. تصمیم درباره اینکه کدام آنوریسم پایش شود یا چگونه درمان گردد بر عهده پزشکی است که شما را معاینه می‌کند.

بیشتر آنوریسم‌ها ارثی نیستند. با این حال، اگر بستگان نزدیک شما سابقه بیش از یک آنوریسم یا خونریزی مغزی داشته باشند، خطر خانوادگی ممکن است اندکی افزایش یابد و در آن صورت غربالگری ممکن است در نظر گرفته شود. اینکه آیا غربالگری لازم است را پزشک شما تصمیم می‌گیرد؛ اگر نگران هستید با پزشک مشورت کنید.

به‌خودی‌خود حکم مرگ نیست. با تشخیص زودهنگام و مدیریت مناسب بسیاری از افراد می‌توانند به زندگی روزمره بازگردند. سیر بیماری به نوع و علت هیدروسفالی، سن فرد و میزان زودهنگام بودن ارزیابی بستگی دارد. این ارزیابی را پزشکی که شما را معاینه می‌کند انجام می‌دهد.

خیر. به نوع و فرد بستگی دارد؛ در برخی موارد پیگیری (مراقبت) ممکن است کافی باشد، در حالی که در موارد دیگر سامانه‌ای که مایع اضافی را منحرف می‌کند (شانت) یا در انواع انسدادی مناسب، روشی آندوسکوپیک ممکن است در نظر گرفته شود. تصمیم درباره روش مناسب بر عهده پزشکی است که شما را معاینه می‌کند.

می‌تواند باشد. هنگامی که دشواری راه‌رفتن، بی‌اختیاری ادرار و فراموشی با هم در سالمندان ظاهر می‌شوند، علت گاهی می‌تواند هیدروسفالی قابل‌درمان (هیدروسفالی با فشار طبیعی) باشد. به همین دلیل مهم است که به‌جای نسبت دادن آن به «صرفاً کهنسالی» با پزشک مشورت کنید؛ تشخیص و رویکرد مناسب را پزشک تعیین می‌کند.

در نوزادان، افزایش غیرعادی و سریع اندازه سر، استفراغ پایدار و خواب‌آلودگی مفرط؛ در هر سنی، سردرد شدیدی که به‌تدریج بدتر می‌شود، اختلال بینایی ناگهانی، تخریب آشکار تعادل یا گیجی نیازمند ارزیابی اورژانسی‌اند. برای رسیدن به نزدیک‌ترین مرکز درمانی تأخیر نکنید.

اغلب بله. بیشتر افراد ظرف چند هفته با استراحت نسبی، داروهای مناسب و فیزیوتراپی به‌طور محسوس بهتر می‌شوند؛ بسیاری از فتق‌ها با گذر زمان کوچک می‌شوند یا دیگر علامت نمی‌دهند. جراحی تنها برای علائم پایداری که به درمان مناسب پاسخ نمی‌دهند، یا برای نشانه‌های اورژانسی مطرح می‌شود. این تصمیم را پزشکی که شما را معاینه می‌کند می‌گیرد.

خیر. اکثریت قریب‌به‌اتفاق کمردردها به دلایلی غیر از فتق‌اند (کشیدگی عضلانی، وضعیت بدنی نامناسب و غیره). همچنین بسیاری از افرادی که در تصویربرداری فتق دارند هیچ علامتی ندارند. آنچه مهم است هماهنگی علائم با یافته‌هاست و این را پزشک ارزیابی می‌کند.

از دست دادن کنترل ادرار/مدفوع، بی‌حسی اطراف مقعد و سطح داخلی ران‌ها، یا ضعف شدید و سریعاً پیش‌رونده در هر دو پا ارزیابی فوری می‌طلبد؛ ممکن است سندرم دم اسب باشد. با کمردرد همراه تب، درد پس از تصادف شدید یا سابقه سرطان نیز برای رسیدن به نزدیک‌ترین مرکز درمانی تأخیر نکنید.

خیر. برای بیشتر افراد مناسب‌ترین رویکرد غیرجراحی است: استراحت، دارو و فیزیوتراپی. جراحی تنها در موقعیت‌های منتخب مطرح می‌شود و تصمیم درباره روش مناسب بر عهده پزشکی است که شما را معاینه می‌کند.